• SINAGOGA "ILONA VAJS"
    Illona Weiss Synagogue
  • MULTIMEDIJALNA SALA
    Conference room
  • JEVREJSKI KULTURNI CENTAR "ARIE LIVNE"
    Jewish Cultural Center "Arie Livne"
Cvijeta Arsenić

Cvijeta Arsenić

E-pošta: Ova adresa el. pošte je zaštićena od spambotova. Omogućite JavaScript da biste je videli.

U Jevrejskom-kulturnom centru „Arie Livne“ je 29.01. 2018. godine održana redovna godišnja skupština Društva srpsko-jevrejskog prijateljstva kojom su predsjedavali predsjednik društva dr. Aleksanadar Lazarević i predsjedavajući skupštine advokat Aleksanadar Sajić. Zasjedanju su prisustvovali počasnik predsjednik društva g. Arie Livne, potpredsjednici Djordje Mikeš i Zoran Pejašinović, članovi upravnog odbora, prof.dr. Nikola Mojović, Ivana Levi, Slobodan Puhalac, Ljubo Ćubić, Slobodan Bošković te članovi društva.

Predočene su aktivnosti koje je društvo u saradnji sa JKC „Arie Livne“ organizovalo u protekloj godini medju kojima su, proslava jevrejskog praznika Pesaha ( 10.4.) polaganje vijenaca žrtvama stradalim u logorima, u Donjoj Gradini (23.4 ), obilježavanje Medjunarodnog dana borbe protiv fašizma (9.5.), organizovanje kulturne manifestacije „ Dani Izraela i jevrejske kulture“ u sklopu koje je nastupio najstariji jevrejski hor na svijetu „ Braća Baruh“ iz Beograda.
U godini koja je pred nama društvo će takodje biti angažovano na jačanju kulture, promovisanja običaja i tradicije oba naroda organizovanjem kulturnih manifestacija, a u planu je i putovanje u Izrael. Počasni predsjednik Društva srpsko-jevrejskog prijateljstva Arie Livne je predložio, da bi odlazak u Izrael trebao biti realizovan na Dan pobjede nad fašizmom, devetog maja.
„To je dan koji je donio slobodu za oba naroda te bi taj datum , po meni, bio naprigodniji za odlazak u Izrael, jer ima veliku simboliku.“
On je rekao, da je u JKC „Arie Livne“ održano mnogo kulturnih manifestacija, predavanja kojima se njeguju običaji, tradicija, kultura jevrejskog naroda, ali da bi se ubuduće trebalo posvetiti organizovanju i onih kojima bi se predstavio srpski narod, njegova istorijska i kulturna baština.
Direktor JKC „ Arie Livne „ Djordje Mikeš je najavio organizaciju proslave i obilježavanja jevrejskog praznika Pesaha, kojim se najavljuje i dolazak proljeća. Podsjetio je na prošlogodišnju manifestaciju u okviru koje je organizovan karneval i šetnja ulicama Banja Luke.
„Prošle godine smo imali mnogo dogadjaja i taj prelijepi maskenbal čiji su učesnici bili jevrejska djeca. Naša želja je da manifestacija dobije na masovnosti, pa ćemo ove godine angažovati i djecu iz reda srpskog naroda. Koristim priliku i da pozovem zainteresovane da se uključe u organizaciju ovog dogadjaja“. Članovi društva iz Udruženja gradjana „Mreža“ su na Mikeševe riječi odgovorili, da kao i prošle godine i ove računaju na njihovu podršku.
Podijeljene su članske karte novim članovima, a prisutni su imali priliku da uživaju u operskom izvodjenju kompozicija banjalučke sopranistice Ane Marković Malbaša uz klavirsku pratnju Duška Karanovića.

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030

PREDSTAVNICI JEVREJSKE OPŠTINE BANJA LUKA I DRUŠTVA SRPSKO-JEVREJSKOG PRIJATELJSTVA POLAGANJEM VIJENACA ODALI POČAST ŽRTVAMA HOLOKAUSTA

Povodom Medjunarodnog dana sjećanja na žrtve Holokausta su 27.1. 2018. godine predstavnici Jevrejske opštine Banja Luka i Društva srpsko-jevrejskog prijateljstva položili vijence na Jevrejskom groblju, na Pobrodju gdje su starog jevrejskog groblja prenešeni posmrtni ostaci ubijenih Jevreja sa područja banjalučke regije. Komemorativnom skupu su prisustvovali i predstavnici kabineta Predsjednika Republike Srpske.
Direktor Jevrejskog kulturnog centra „ Arie Livne“ Djordje Mikeš je rekao, da je kultura sjećanja od velikog značaja za buduće generacije kako bi se zločini počinjeni nad jevrejskim, srpskim i romskim narodom u Drugom svjetskom ratu mogli da sagledaju u svjetlu činjenica te činilo sve, da se strahote koje su zadesile tri naroda nikada više ne ponove.
„ Cijeli svijet mora da zna i pamti zlodjela počinjena nad pripadnicima jevrejskog, srpskog i romskog naroda počinjena u Drugom svjetskom ratu. Ujedinjene nacije, koje su 2005. godine progasile 27. januar kao Medjunarodni dan sjećanja na žrtve Holokausta apeluju na sve članice, da se taj dan obilježi. To činimo i mi, iz Jevrejske opštine Banja Luka svake godine polaganjem vijenaca i organizovanjem komemorativnog skupa na dijelu Gradskog groblja, na Pobrdju ( koje pripada Jevrejima) i gdje su prenešeni posmrtni ostaci ubijenih banjalučkih Jevreja sa starog jevrejskog groblja i time obilježimo taj tužni dan. Na jednom vijencu je traka na kojoj piše, „ Da se ne zaboravi“, a na drugom traka na kojoj je ispisano, „ Da se nikada više ne ponovi“ te bi to bila i moja lična poruka, članova Jevrejske opštine Banja Luka, predstavnika Društva srpskog - jevrejskog prijateljstva javnosti kada je riječ o zločinu Holokausta.“
Zločini nisu mimoišli ni porodicu Mikeš. Kako reče direktor centra, „Tačan broj stradalih članova njegove porodice do danas nije poznat“.
„ Na žalost, to nikada nismo uspjeli da ustanovimo. Moja majka je računala, da je sa njene strane, onih članova porodice koje je ona znala lično, ubijeno preko 40, a sa očeve strane se taj broj ne zna. Roditelji moje majke su strijeljani u Budimpešti, a za očeve roditelje se pretpostavlja da su umoreni u Aušvicu. Moj otac je svojevremeno u Novom Sadu napravio grobno mjesto i spomenik, ali ono je prazno, jer do danas nismo uspjeli da pronadjemo posmrtne ostatke članova moje familije“.

Medjunarodni dan sjećanja na žrtve Holokausta je memorijalni, nacionalni praznik u Njemačkoj koji se obilježava pod nazivom „ Dan sjećanja na žrtve nacional-socijalizma .“ Praznikom od istorijskog značaja ga je proglasio federalni predsjednik Roman Herzog 3. januara 1996. godine izdajući proklamaciju, da se ovaj dan obilježava 27.januara, dana kada su 1945. godine vojnici sovjetske armije oslobodili zarobljene u koncentracionom logoru Aušvic-Birkenau.
„ Prisjećanje ne smije prestati. Ono takodje mora biti upozorenje budućim generacijama da budu na oprezu. Zato je veoma bitno naći pravi način koji će biti efektivan, koji će iskazivati žaljenje za patnje i gubitke, a biti posvećen sjećanju na žrtve, što će pomoći sprječavanju ponavljanja zločina“, rekao je Herzog u svojoj proklamaciji.
Devet godina kasnije je Generalna skupština Ujedinjenih nacija donijela zvaničnu rezoluciju o obilježavanju Medjunarodnog dana sjećanja na žrtve Holokausta (27. januar). Rezolucija apeluje na sve članice UN-a, da poštuju sjećanje na žrtve Holokausta i ohrabruje razvoj obrazovnih programa o istoriji Holokausta, čime se želi pokazati odlučnost da se pomogne u sprječavanju čina genocida.
Bivši Generalni sekretar Ujedinjenih nacija Kofi Anan je 27. januara 2006. godine rekao sledeće:
„ Tragedija nastala kao posljedica Holokausta se ne može izbrisati. Mora biti zapamćena sa sramom i strahom dokle god ljudsko sjećanje bude postojalo. Samo ako se sjećamo, onda možemo odati prikladnu počast žrtvama. Milioni nedužnih Jevreja i pripadnika drugih manjina ubijani su na nezamislive varvarske načine. Nikada ne smijemo zaboraviti te muškarce, žene i djecu niti njihovu agoniju. “

 

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008

 

AKO ŽELITE –TO NIJE BAJKA

Nakon 120 godina , koliko je prošlo od kada je ideolog, humanista, vizionar, cionista Teodor Hercl napisao knjigu pod nazivom „ Jevrejska država-pokušaj rješenja jevrejskog pitanja“, a koja je prevedena na više od trideset svjetskih i manje poznatih jezika, banjalučka i šira javnost je 21.12.2017.godine imala priliku da se upozna sa Herclovim likom i djelom kroz prevod knjige na srpskom jeziku. Naime, mladi entuzijasta, student prava na Pravnom fakultetu u Beču, Srdjan Barašin (22) je, kako reče, kroz studije i komunikacije sa ljudima bio zaintrigiran Herclovim djelom koje je pročitao na njemačkom jeziku. Uz podršku Generalnog konzula Srbije u Banja Luci Vladimira Nikolića je uspostavio komunikaciju sa predsjednikom Jevrejske opštine Banja Luka Arie Livne koji je pozdravio i podržao Barašinovu ideju, da se knjiga prevede na srpski jezik. U prepunoj sali Jevrejskog kulturnog centra „Arie Livne“ su se prisutnima obratili g . Arie Livne, istoričar Zoran Pejašinović, autor prevoda Srdjan Barašin i predstavnik Jevrejske zajednice Srbije Avram Izrael. Medju prisutnima su bili direktor Sekretarijata za vjere Republike Srpske Dragan Davidović, Generalni konzul Srbije u Banja Luci Vladimir Nikolić, Generalni konzu Hrvatske Zlatko Kramarić, književnici, predstavnici medija te brojne zvanice iz javnog i kulturnog života grada.

001Predsjednik Jevrejske opštine Banja Luka Arie Livne se zahvalio Generalnom konzulu Srbije Vladimiru Nikoliću, Predsjedniku Republike Srpske Miloradu Dodiku, direktoru Sekretarijata za vjere RS Draganu Davidoviću, istoričaru Zoranu Pejašinoviću (koji je napisao predgovor), Jevrejskom kulturnom centru „Arie Livne“ koji je bio domaćin večeri, a koji su pomogli realizaciju projekta čiji je autor mladi Banjalučanin Srdjan Barašin, student prava u Beču,
„Dragi prijatelji, želim prvo da vas pozdravim i podsetim na neke dogadjaje iz prošlosti. Jednom prilikom sam prisustvovao sastanku na kom je govor držao bivši ambasador Izraela u Americi. On je rekao , da nije važno koliki je broj ljudi prisutan na nekom okupljanju nego je važan kvalitet ljudi. Ja sam sretan i zadovoljan kada večeras vidim prisutne u ovolikom broju i zato vam hvala. Ne volim da koristim reči od istorijske važnosti, ali moram reći da ova knjiga ima veliku važnost. To je ideologija cionističkog pokreta, a u krajnjoj varijanti i presudna u velikoj mjeri za stvaranje izraelske države. U vezi današnjeg dana ima jedna mala slučajnost, simpatična koja nema neku važnost za druge koliko za mene. Naime, ja sam 1936. godine pristupio cionističkom pokretu u Novom Sadu i smatram se za jednog od učesnika u stvaranju države Izrael. U toku mog života , od mladića koji je 1936. godine pristupio pokretu do negdje 1960. godine bio sam direktor Informacionog odjela cionističke organizacije i sa tim statusom otišao u penziju. Od 1936. godine do današanjeg dana je prošlo 80 godina i ja sam sretan i zadovoljan da proslavljam taj moj jubilej članstva u cionističkom pokretu ovde u Banja Luci, na ovoj svečanosti koja je organizovana u znak poštovanja prema mladom Srdjanu Barašinu koji se medju prvima usudio da prevede djelo Teodora Hercla na srpski jezik. Ja sam sentimentalan večeras, ali mislim da treba, da svi budemo ponosni, srpski narod u celini, što ima ovakvog sina. Mladić koji je Banjalučanin, nije Jevrej, nema nikakve veze sa cionističkim pokretom, pročitao je ovu knjigu i preveo nakon toliko godina.“
Predsjednik JO Banja Luka Arie Livne je na naglasio, da svi zajedno trebamo da budemo ponosni na ono što je uradio Srdjan Barašin, jer, kako reče, on daje nadu drugim mladim ljudima da vjeruju u bolju budućnost i djeluju u tom pravcu u cilju stvaranja jedne kvalitetne intelektualne elite u Republici Srpskoj, Srbiji.

003Predgovor za prvi prevod knjige Teodora Hercla na srpski jezik je napisao istoričar Zoran Pejašinović, direktor banjalučke „Gimnazije“ koji je već jednom organizovao promociju u centru i čija je tematika bila cionistički pokret te njegov ideolog i osnivač Teodor Hercl. Na početku predgovora stoji Herclov citat, „ Ako želite, to nije bajka“.
„Imam običaj da kalendarski podsjetim na dogadjanja vezana za neki istorijski period, pa ću to učiniti i ovog puta. Naime, na današnji dan, prije više od 200 godina se rodio čuveni britanski državnik, premijer Benjamin ili Bendzamin Dizraelija. Prvi Jevrej koji je faktički dostigao najviši državni status u Velikoj Britaniji. Živio je u 19. vijeku kada su evropski Jevreji uvelike počeli da uživaju darove Francuske revolucije, kada su emacipovani, stekli gradjanska, politička prava. Potvrda toga je i sam Dizraeli. Jedan od takvih je bio i autor knjige koju večeras predstavljamo, Teodor Hercl. Bečki Jevrejin, uveliko asimilovan, uljuljkan u blagodetima onog vremena. Čovjek koji je zahvaljujući jednom slučaju postao cionista. O tome smo pričali prošle godine, u ovom centru, gdje je rečeno, da je pojavu cionizma uzrokovala pojava antisemitizma te ono što su radile anticionističke , desničarske snage u Evropi. Cionizam je odgovor na probleme devetanestog vijeka, a tiču se opstanka Jevreja. Odličan primjer takvog odgovora jeste upravo Hercl koji je poslije „Drajfusove afere“ odlučio da inicira nešto što će zauvijek ostaviti trag u istoriji stvaranja, ne samo izraelske države nego biti vodilja svima onima koji imaju problem sa pronalaženjem nacionalnog identiteta. On se vratio svojim korijenima i latio se pera te napisao knjigu pod nazivom „ Jevrejska država“. Objavio je u februaru 1896. godine, a izašla je istovremeno u Beču, Lajpcigu. I prošlo je 120 godina od njenog pojavljivanja. Kao što ste čuli od g. Arija Livne, prevedena je na preko trideset jezika. Još 1936. godine je u Kraljevini Jugoslavije objavljena Herclova biografija odakle su uzeti i prevedeni neki odlomci. Ali, integralni prevod do ovoga ,čiji je autor Srdjan Barašin, nije postojao. U Zagrebu je Ivo Goldštajn preveo knjigu na hrvatski jezik, ali lično sam se uvjerio da ju je bilo teško naći. Uspio sam dobiti neku kopiju iz Novog Sada. Tako da razloga za radovanje, jer se pojavila srpska verzija itekako ima. A, ako se ovome doda , a to smo čuli, da je prošlo 120. godina od pojave cionizma, 100 godina od Balfurove deklaracije, dva velika jubileja, ovaj prevod ima puno opravdanja“.
Profesor Pejašinović se osvrnuo na simboliku i poruku koja se odašilje preko fotografije koja se nalazi na naslovnici knjige.
„Prvo izdanje Teodora Hercla ima 86 strana, a kod Srdjana Barašina ima 114 stranica. Na naslovnici knjige je nešto što je, kako sam čuo, izabrao g. Arie Livne. Naime, ovo je čuvena Herclova fotografija u Bazelu iz 1897. godine kada je upravo osnovao Svjetsku cionističku organizaciju. Naslonjen na neku ogradu, tamo preko Rajne gleda u neku daljinu, onako vizionarski i sanja o jevrejskoj državi. Tada je na Svjetskom cionističkom kongresu ozvaničio tu svoju ideju, taj svoj san. Hercl zagovara jevrejsku državu nakon 2000 godina pauze. Državu za sve Jevreje rasute po svijetu. Na 113. strani Hercl kaže, „ Jevreji, nije prevara. U to se svako može uvjeriti, jer svako sa sobom nosi jedan komad od svoje obećane zemlje. U svojoj glavi, u svojim rukama i u svom svakom stečenom dobru“. Na, drugom mjestu kaže, „ Niko nije dovoljno jak i bogat da sam premješta jedan cijeli narod sa mjesta na neko drugo mjesto. To može samo ideja. A, ta ideja je jevrejska država.“ I dodaje onu čuvenu maksimu, odnosno zavjetnu misao Jevreja, „ Dogodine u Jerusalemu!“.
Pojava knjige 1896. godine je izazvala senzaciju, posebno u Beču. Reakcije su bile različite i uglavnom negativne.
„Neki su Hercla počeli nazivati lažnim mesijom, Žil Vernom, ismijavali su ga. A, bilo je i onih koji su ga proglasili mentalno oboljelim. Bilo kako bilo, knjiga se pojavila i za Hercla više nije bilo nazad. Naredne 1897. godine je u Bazelu sazvao i osnovao Svjetsku cionističku organizaciju, a onda je uslijedila borba koja će tek 1917. godine dati neke opipljive rezultate. Zaslugom , prije svega londonskih cionista, cionistički svijet će dobiti jedno veliko priznanje. Naime, britanski državnik Balfruh će cionistima poslati jedno pismo u kome se kaže, da zvanični London gleda sa blagonaklonošću na stvaranje nacionalnog ognjišta u Palestini za jevrejski narod. Time je po prvi put jedna velesila i to da kažem, protektor, okupator Palestine dala priznanje cionističkim idejama i ciljevima. Još da podsjetim, otomanska Turska se upravo raspadala u tom momentu i Velika Britanija je stavila pod kontrolu veliki dio Bliskog istoka, a time i Palestine.
006Istoričar Pejašinovič je iskoristio priliku i da podsjeti na odnos Srba prema cionističkom pokretu za vrijeme Kraljevine Srbije.
„Naime, 1917. godine će se desiti nešto što treba podvući. Balfurovu deklaraciju će nekoliko mjeseci kasnije priznati i druge velike sile. Iako okupirana, „izbjegla“, Srbija će faktički biti prva država na svijetu koja će priznati Balfurovu deklaraciju. Učiniće to Milenko Vesnić, šef srpske vojne misije u Vašingtonu. On piše jedno zvanično pismo Davidu Albalaju koji je srpski Jevrejin, Beogradjanin, ljekar po struci i koji je u srpskoj uniformi prošao sve ono što je prošao srpski vojnik u Prvom svjetskom ratu. Prešao je Albaniju, bio na Krfu i onda otišao u Vašington. Vesnić mu piše u ime srpske vlade. „ Moj dragi kapetane Albala, želim izraziti vašoj jevrejskoj braći simpatije srpske vlade i srpskog naroda za ponovno uskrsnuće jevrejske države u Palestini.“ Tri decenije kasnije desiće se uskrsnuće onako kako je Hercl i prognozirao. Država Izrael je proglašena 14.5. 1948.godine. To je velika pobjeda ove knjige, ideje knjige - cionizma.
Profesor je podsjetio na dogadjanja u Srbiji, u periodu kada su Srbi podržali Jevreje u stvaranju svoje države, ali su se, kako reče, istovremeno, nekako, odrekli svoje.
„Kraljevina Srbija, njene vodje, možda bi razmišljali drugačije da su imali ovaj Srdjanov prevod. Možda bi danas bilo nekoliko miliona Srba više, možda bi bile srećnije prilike, ali mi nikad nećemo saznati, šta bi bilo da je bilo. Da se onomad našao neki Srdjan, pa da regentu Aleksandru i Pašiću kaže nešto o tome, kako su se Jevreji borili i bore za svoju državu, ko zna !? Upućujem iskrene čestitke Srdjanu, g. Ariju Livne, svima onima koji su stali iza ove knjige, a posebno vama na pažnji i domaćinu JKC „Arie Livne“ i njegovom direktoru Djordju Mikešu“, rekao je na kraju izlaganja istoričar Zoran Pejašinović.

Autor prevoda knjige „ Jevrejska država- pokušaj modernog rješenja jevrejskog pitanja“, student prava u Beču, Srdjan Barašin (22) je pozdravio prisutne, a na komentar koji je uslijedio, da je „ zvijezda večeri “ se skromno nasmiješio rekavši, da se u životu svakog čovjeka pruži neka prilika koju treba realizovati, ali je prije toga prepoznati kao opštekorisnu. Te da je on jedan od onih mladih ljudi koji je zahvaljujući svojim interesovanjima, nekim susretima, komunikacijama uspio da sve to uveže i što je rezultiralo ovim itekako značajnim projektom.
„Dragi prijatelji, ja sam taj Srdjan Barašin. Student sam prava u Beču, a ne prevodilac. To studiranje u inostranstvu ima svoje mane , ali i prednosti. Jedna od prednosti je ta, što medju tolikim brojem mladih iz svijeta nikada ne znate sa kim se možete sresti i šta ta komunikacija može da iznjedri. Slučajno sam se upoznao sa studentima iz Izraela, a kada krene priča zasigurno ne može , a da se ne pomene i tema o cionizmu, nastanku države Izrael. Nakon razgovora sa njima sam počeo spontano da istražujem. Prvo preko Interneta gdje sam se upoznao sa likom i djelom Teodora Hercla, pročitao knjigu. Suština i ideja su mi se dopale, način na koji je čovjek to iznio. Tragao sam za srpskim prevodom, ali bezuspješno. Ne svojom krivicom već zato što nije postojao. Konsultovao sam se sa profesorom Zoranom Pejašinovićem i rekao da bih želio da knjigu čitamo na srpskom jeziku. Onako, za sebe, sam odlučio da je prevedem. Ideju sam podijelio sa Generalnim konzulom Srbije Vladimirom Nikolićem koji je odmah kontaktirao g. Arie Livne i koji se oduševio tom idejom te rekao, da će da podrži njenu realizaciju. Knjiga Teodora Hercla je objavljena 1896. godine. Sto godina prije nego što sam se ja rodio. Kada pričam o tome ne pokušavam da pronadjem neke svemirske poveznice izmedju nas dvojice, nego mi nikako nije jasno kako da se u tom vremenskom periodu niko nije pojavio koga bi zainteresovala ta tematika toliko da krene u priču. Moram reći, da sam svo vrijeme dok sam prevodio knjigu osjećao odredjenu strepnju, da bi, recimo, taj nepostojeći srpski prevod odnekud mogao da se pojavi“, ispričao je Barašin ukratko emotivne i druge momente koji su pratili njegov rad.
On Teodora Hercla smatra hrabrim i nezavisnim čovjekom, klasičnim ideologom koji se susretao sa marginalizacijom i uvredama, bio ismijavan i što je u njemu još više probudilo interesovanje da se posveti prevodu knjige.
„Ismijavan je ne samo od strane Austrijanaca nego i u jevrejskim krugovima koji su mislili , da su potpuno asimilovani u društvo u kom žive. Nisu vjerovali da mogu pričati hebrejski, jer su smatrali da je njihov jezik njemački. Pisanjem ove knjige Hercl nije podilazio nikome, pa ni svom narodu zbog čega je pogrešno ovu knjigu nazivati nacionalističkim, populističkim pamfletom kao što je mnogi i dan danas nazivaju. I sam Hercl je govorio, da se ne radi o tome. To jeste bio nacionalizam sa jedne strane, ali ne radikalni već se radilo o kombinaciji svih tih ideja o rješavanju jevrejskog pitanja. On je to smatrao jevrejskom potrebom, ne da bi se izazvali sukobi, krvoproliće izmedju naroda i nacija nego da bi došlo do mira izmedju Jevreja i ostalih naroda. U svojoj knjizi on kaže, da zamjera onim Jevrejima koji se stalno sele iz jedne zemlje u drugu zemlju iz razloga, jer oni na taj način nose sjeme antisemitizma u one zemlje u kojima antisemitizam do tada nije postojao. Po njemu je stvaranje jevrejske države korisna stvar i za jedne i za druge i zato što bi njenim nastankom nestao i antisemitizam. Mnogi su smatrali da je ova knjiga utopija i sa njima se autor nije slagao. On ju je nazivao najboljom kombinacijom koja predstavlja jedan nacrt stvarnog funkcionisanja jedne države. S druge strane, sve te njegove ideje kako ih je on zamislio se nisu ostvarile u današnjoj državi Izrael. Ali, njihova suština je ostvarena, a ako je nešto ostvareno onda to više nije utopija“.
Barašin kaže, da je knjiga višestruko korisna ne samo za pripadnike jevrejskog naroda i cionistički pokret, čija je bila zvijezda vodilja, nego i za sve one narode koji imaju problem prilikom rješavanja nacionalnog pitanja.
„Znate, ne mogu da ne pomenem Srbe kada je riječ o ovoj tematici. Iz svog ugla gledano, a i ono što sam učio i saznavao od drugih, iz knjiga mogu reći, da Srbi nisu stvorili dugoročni plan u rješavanju nacionalnog pitanja već su to pitanje kroz istoriju rješavali populizmom i nekim dnevno-političkim varijantama zbog tamo nekih interesa. No, to je pitanje koje nije za večerašnju raspravu. Da podsjetim, da je Herclova ideja zaživjela medju tadašnjom populacijom ne samo, jer je bila dobra već i zato što je bila dobro prenešena. On je knjigu napisao jednostavnim jezikom, razumljivim nepismenim i onima koji su visoko obrazovani kako bi ostvarila svoj zadatak- proizvela u svima njima patriotski osjećaj. Nije se potrudio prilikom naučne elaboracije i nije koristio tu neku „svečanu“ terminologiju. Zbog toga od njega treba učiti i iskreno se nadam, da će ovaj prevod knjige doći do ljudi koji danas pišu deklaraciju o opstanku srpskog naroda, jer takve ideje moraju biti dugoročne i razumljive.“
Autor prevoda knjige Srdjan Barašin je naglasio, da pomen rješavanja srpskog nacionalnog pitanja može biti i pogrešno protumačen od strane pojedinica.
010„Ja ne želim da iko od vas pomisli da sam nacionalista. Ja to nisam. Zato ću reći, da u vezi ove knjige ne treba praviti veliku buku prije nego što se pročita. Mogu samo reći veliko hvala što ste došli večeras u ovolikom broju i što ste podržali našu akciju i izrazili poštovanje prema svemu onom što smo uradili. A, ono što svo vrijeme želim da kažem jeste to, da se zahvalim Generalnom konzulu Srbije Vladimiru Nikoliću. On je zaslužan što smo se ja i g. Livne upoznali i bio veza u našoj interakciji što se tiče realizacije ovog prevoda. Ličnu zahvalnost dugujem g. Arie Livne, upravi JKC „Arie Livne“ zato što, kada su čuli da da ova knjiga nije prevedena, nisu angažovali profesionalnog prevodioca koji bi to možda mogao bolje da uradi. Ali, da se malo našalim, bila bi i šteta, jer bi tako negativno uticali na entuzijazam jednog mladog čovjeka. I zato još jednom hvala! “
Rado vidjen gost u JKC „Arie Livne“, predstavnik Jevrejske zajednice Srbije Avram Izrael je kao i svaki put do sada darivao komplet knjiga JKC „Arie Livne“ i dva molitvenika za sinagogu „Ilona Vajs“, jer, kako reče, „ Jevreje je molitva održala“.
„Ja sam Avram Izrael, sefard beogradski, ali sam bio i Srbin i na braniku zemlje u kojoj živim kada je trebalo. Posebno mi je zadovoljstvo, da jevrejsku literaturu imam priliku da čitam u integralnom tekstu zahvaljujući mladom studentu prava, Srdjanu Barašinu, ali i JKC „ Arie Livne“, g. Arie Livne lično, Predsedniku Republike Srpske, Generalnom konzulu Srbije Vladimiru Nikoliću i svima onima koji su pomogli da se prevod knjige Teodora Hercla pojavi na srpskom jeziku. Premijera Herclove knjige je večeras u Banja Luci, a druga promocija će biti organizovana u Beogradu. Mislim da su prisutni dovoljno rekli o Herclovoj genijalnoosti, jednostavnosti, vizionarstvu, čoveku humanisti, socijalisti, realnom liberalu koji je artikulisao hiljadugodišnji san jevrejskog naroda prognanog sa njegovog ognjišta. Prošlo je 12 decenija od njegove ideje i pet decenija od njene realizacije. U kratkom vremenu za ljudski vek se desilo mnogo toga, Prvi i Drugi svetski rat...sve se promenilo, ali je antisemitizam ostao. Šest miliona Jevreja je nestalo , a na prostoru ex Jugoslavije 80.000. Svi oni, kao i očevi mojih otaca su nosili jedan san, jednu iskru o sopstvenoj državi, o svom domu. Našli su tu iskru ulazeći u gasne komore Aušvica, beogradskog Sajmišta, u Jasenovac. I danas mira nema, ali sa posebnom emocijom ću reći, da je srpki narod ostao uz nas. Autor knjige Teodor Hercl iskazuje brigu za sve narode i nacije. Da li je bio utopista!? Siguran sam , da bi danas sve savremene nacije, svi problemi koji su aktuelni mogli da budu rešeni da se preuzme njegov „recept“, odnosno njegova postavka rešenja nacionalnog pitanja. Ali, nije tako. I danas se „kroz mač“ rešavaju problemi koje je Hercl predvideo. Valjalo bi, da svi političari, pre nego što se late rešavanja gorućih državnih pitanja pročitaju Hercla kao lektiru.“

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041

HAG HANUKA SAMEAH

010U Jevrejskom kulturnom centru „Arie Livne“ su 12.12. 2017. godine članovi Jevrejske opštine Banja Luka proslavili Hanuku – Festival svjetlosti. Proslavi su prisustvovali predsjednik Jevrejske opštine Banja Luka Arie Livne sa suprugom, predsjednik Društva srpsko-jevrejskog prijateljstva dr. Aleksandar Lazarević, članovi društva te zvanice iz javnog i kulturno života grada.
Direktor JKC „Arie Livne“ Djordje Mikeš je čestitao praznik članovima opštine te sunarodnicima iz drugih jevrejskih opština na teritoriji BiH, ali i izvan zemlje sa željom da praznik proslave u miru i okruženi ljubavlju svojih najbližih, a gostima je poželio dobrodošlicu. Eminentni muzičar Franjo Yehuda Kolonomos je odsvirao kompoziciju pod nazivom „ Ocho candelas“ posvećenu prazniku, a zatim je uslijedila svečana večera. Predsjednik Jevrejske opštine Banja Luka Arie Livne je obradovao mališane podijelivši im paketiće i poželio mnogo sreće, zdravlja i ljubavi.

hanukkah11Hanuka ( u prevodu znači posvećenje) je hebrejski praznik poznat i kao Festival svjetlosti. Proslava počinje 25. kisleva po jevrejskom kalendaru, a veže se za dogadjaj iz 164. godine p.n.e. nakon trogodišnjeg progona i borbi i nakon čega je ponovo posvećen Hram u Jerusalemu. Naime, Seleukikdski kralj Antion IV. Epifan je bio zabranio jevrejske obrede u Hramu i ozvaničio rituale koji su slavili Zeusa Olimpijskog. To je uzrokovalo pobunu Jevreja u kojoj su ih predvodili Makabejci. Nakon Epifanove smrti je Hram očišćen i ponovo posvećen. Sa ovim dogadjajem je povezana legenda o svjetiljci koja je nastavila goriti iako za to nije bilo dovoljno ulja. U Talmudu je zabilježeno, da je u Hramu bilo oskrnavljeno svo ulje namijeneno obrednim svjetiljkama, ali da je ostala samo jedna posuda u kojoj je bilo dovoljno ulja za jedan dan. Tako je paljenje svjetiljki tokom praznika postalo biti narodni običaj što je kasnije ozakonjeno u Talmudu. Prvog dana se pali jedna, a onda svakog dana još po jedna svjetiljka i tako osam dana, koliko traje praznik Hanuka. Ovo je i razlog nastanka osmokrakih svjećnjaka ( hanukije) kako bi se razlikovali od sedmokrakog ( menora). Praznik obično pada u decembru, u kući se ništa ne radi, porodica sjedi okupljena oko stola i igra se zvrčkom koja se na jidišu naziva „trendel“.

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039

METAFORIČKA PRIČA O TEŽNJI ČOVJEKA DA PRONADJE SVOJE UTOČIŠTE

U Jevrejskom kulturnom centru „ Arie Livne“ je 8. 12. 2017. godine prikazana predstava (monodrama) pod nazivom „ Ja sam pas....I zovem se Salvatore“ radjena po knjizi mostarskog pisca Veselina Gatala, a u režiji Gordana Jeftića. Autor scenografije je Rastko Stefanović, dramaturgije Zvonko Gojković, kostimografije Maja Bolozan, kompozicije Vladimir Agić-Aga, a glavnu ulogu igra glumac Narodnog pozorišta „ Toša Jovanović“ iz Zrenjanina Miljan Vuković. Interesantna i glumački zahtjevna monodrama , čiji glavni lik je pas po imenu Salvatore, je do sada izvedena više od sto puta.

001Naš sagovornik, pisac Veselin Gatalo je autor petnaest knjiga medju kojima je knjiga „Ja sam pas...I zovem se Salvatore“ jedna od najčitanijih u biblioteci grada Sarajeva. Gospodine Gatalo, šta vas je kao pisca ponukalo da glavni lik u vašoj knjizi bude jedan pas.
„Pa, kako da vam kažem, ovo je knjiga u kojoj glavni lik jeste pas, ali to može da bude svako od nas. Svi smo mi ljudi pomalo taj pas. Malo sam se poigrao, kako bih to rekao, jer volim sve književne pravce, a posebno one koji nisu baš zastupljeni u književnosti. Prikazan je jedan pas koji može biti u Africi, Aziji.... Ne zna se u kom gradu je živio Salvatore, ne zna se u koji grad je došao, kojim putevima se sve on vraća. Kada u ratu prolazi kroz linije gdje je vojska, on ne zna čija je to vojska, ali zna kuda ide. On hoće da se vrati kući kao što to svi mi želimo. E, sada , kuća može biti metaforična stvar. To može biti vraćanje sebi, svojoj familiji. Možda se neki i vrate toj kući za kojom tragaju. E, upravo taj put prolazi pas Salvatore kao što ga svi mi prolazimo.“

Zašto ste na konstataciju da ste književnik reagovali negacijom?
„Ja više volim reći da sam pisac. Naime, mnogo je ljudi koji sebe nazivaju književnicima. Neki od njih žive od tudjeg pisanja, a to znači da pišu kritike, osvrte, predstavljaju druge književnike ili stvaraju nove književnike. Oni odlučuju šta je dobro, a šta je loše. Rade stvari koje zapravo ne bi trebali raditi. Ja sam, pak, samo pisac. To znači , da živim od pisanja , a ne od knjiga. Ova knjiga po kojoj je uradjena predstava je najčitanija u biblioteci grada Sarajeva. Novac sam dobio samo od prvog izdanja štampanog u 1000 primjeraka. Ona se doštampava, a mislim i ostale knjige. To sve govori o izdavaštvu danas, ali ja smatram, da je bolje da nadjem neki drugi način da preživim nego da sada utjerujem te dugove.

Vaša rečenica, da živite od pisanja, a ne od knjiga je uvertira za pitanja, kakav je status knjige i književnosti u vremenu kada imamo „na sceni“ pojavu „subkulture“ koja svoje uporište ima u, tako da kažem, kiču, šundu ...!?
„Pisci vole reći, da su ljudi nepismeni, da ne vole knjigu, a to je jedna velika laž. Ljudi itekako čitaju i vole da čitaju. Ali, da bi to radili potrebno je napisati dobru knjigu. A, kakva bi to trebala da bude knjiga !? Znate, ne možete se ugledati na Dostojevskog i imati opis na četiri strane iz razloga, jer danas ljudi nemaju više strpljenja ni vremena za čitanje takve literature. Koja je svakako genijalna. Pa, ako ne možete da sročite opis u tri do četiri rečenice onda nemojte ni opisivati“.

Što upućuje na zaključak, da je i književnost u medjuvremenu evoluirala.
„Itekako. Kao i sve oko nas. Ako mislite da čitaju vaše knjige, onda današnja književnost mora biti korak ka scenariju. On je kostur neke knjige od kog može nastati kasnije neki film, pozorišna predstava. Dovoljno se približiti scenariju znači da ste na pravom putu da budete dobitnik. A, ako se ovome doda i dobar opis, nije važno koliko će stranica imati, onda ste blizu onog što se zove dobra knjiiga.

Vaš književni opus je koloritan. Niste od onih pisaca koji zastupaju isključivo jedan pravac u književnosti i po čemu su postali biti prepoznatljivi, čitani ili pretenduju da to budu.
„Moja ciljna grupa su ljudi koji ne vole da čitaju. Jer, lako je pisati za one koji vole da čitaju bez obzira da li je to vrijedno čitanja ili nije. Recimo, imate ljude kao što je David Albahari gdje se malo njih može pozvati na solidno poznavanje njegovih djela, ali svi znaju ko je on. Trudio sam se da budu zastupljeni svi književni žanrovi i da animiram sve ciljne grupe. Od djece do starijih ljudi. Autor sam zbirki priča, romana, knjiga naučne fantastike, proze pa do alegorijske proze. Mislim da sam uspio solidno „dohvatiti“ i nekoliko drama koje se prikazuju, a vrijeme je da napravim nešto baš veliko, ali o tom po tom. Poslije 15 objavljenih knjiga mogu sebi dozvoliti da radim ono što stvarno hoću, da radim bez obzira hoće li me ljudi čitati ili ne.“

Vi ste od onih pisaca, ljudi koji ponekad govore i ono što drugi ne vole da čuju i bez obzira na reakcije, posljedice!?
„Ako se unutrašnji osjećaj nepravde ne ispolji javno, spaliće onoga koji ga nosi. Puno mi je „jeftinije“ da to izrazim nego da završi unutar mene, jer se tada loše osjećam, loše spavam. Više volim to reći onima kojima moje razmišljanje smeta, da se oni onda loše osjećaju“.

Domaćoj javnosti ste poznat i po autorskoj emisiji „ Ljudovanje“ koja se prikazuje na RTRS. Reklo bi se netipična tv emisija.
„Pa i ta emisija je napravljena za ljude koji ne vole televiziju. Ja više volim razgovor oslobodjen tipične, žurnalističke terminologije, a to je „pitanje-odgovor“ te ona budnost da se emisija „ne otme kontroli“, kako bih to rekao. Naime, kada emisija startuje ja ne znam gdje će me odvesti i to zavisi od teme, gosta, mene...No, ja se nikada ne bih poigrao sa čitaocima i gledaocima, jer su to ljudi koje izuzetno poštujem. Kritika ne dolazi u obzir, a ako se i dogodi nekada onda je to nesvjesna reakcija.“

013Glumac Narodnog pozorišta „ Toša Jovanović“ iz Zrenjanina Miljan Vuković je glumu zavolio u djetinjstvu dok su mu čitali bajke, a desetak godina kasnije donio i životnu odluku, da će gluma biti njegova životna profesija. Diplomirao je na Univerzitetu „Dzemal Bijedić“ u Mostaru što je i bilo prvo pitanje, šta je uticalo da se upiše na mostarsku akademiju imajući u vidu veliki izbor pozorišnih akademija na teritoriji gdje je rodjen?
„Akademiju sam završio u jednoj divnoj atmosferi sa divnim ljudima, profesorom Tahirom Nikšićem, profesoricom Tanjom Miletić Oručević, Milošem Lazinom, profesorima iz Poljske, SAD, Verinom Karajicom, Snježanom Martinović....Niste jedini koji me pitate, od kud ja u Mostaru. To me svi pitaju. A, to je za mene jedna duga priča, za jedan duži intervju, ali ću ukratko reći kako je do toga došlo. Naime, bio sam na Festivalu autorske poetike koji je organizovao Sead Djulić i rekli su mi da se otvara škola glume u Mostaru, odnosno akademija. Ja sam to tada prihvatio u stilu „važi“. Izmedju ostalog sam bio na prijemnom ispitu u Banja Luci. Očekivao sam i nadao sam se, da ću biti primljen, ali nisam. To mi je teško palo i onda sam razočaran i tužan hteo da pošaljem majci poruku, da se vraćam kući. Otvorio sam email i video da je prijemni na akademiji u Mostaru sutradan. Probudila se tada u meni neka želja za neprihvatanjem takve vrste odluke, da ja ne mogu da se bavim glumom. Seo sam na autobus, prijatelji su mi dali novac za kartu i boks cigareta i krenuo sam u Mostar. I tu se širi priča za koju sam već rekao da je dugačka“.

Reklo bi se, čudni su putevi glumački!?
„Čudni su generalno putevi. Fenomen dobre energije valjda negdje funkcioniše i ja se uvek nadam, da se dobra energija vraća dobrom energijom, a da negativnu treba da progutamo, „svarimo“ i pretvorimo u pozitivnu te tako prekinemo lanac negativnosti.

Večeras smo vas gledali u ulozi psa po imenu Salvatore. Monodrama koja je sudeći po onom što smo imali priliku vidjeti zahtjevna, jer je potrebna i solidna fizička kondicija, komunicirate sa publikom dok glumite, oponašate pseće pokrete, lavež, jedete iz posudica. Kako je došlo do izbora takve uloge ?
„Ova priča o psu zvanom Salvatore, odnosno predstava koju izvodim je nastala prije desetak godina. Upravo sam pre par meseci proslavio njen jubilej. Odlučio sam se za Salvatorea tako što sam se kao mlad glumac , koji ne zna šta će sam sa sobom, setio u jednom trenutku svog prijatelja Veselina Gatala. Nazvao sam ga i rekao mu , „ Sećaš se one mostarske večeri kad smo se tako fino proveli? Rekao si mi tada, da imaš neki super roman i da bi to mogla biti monodrama te da bih ja tu mogao da radim.“ I tako je to krenulo, a kasnije i zaživelo na obostrano zadovoljstvo. Premijerno izvodjenje monodrame je bilo u atrijumu Narodnog pozorišta „ Toša Jovanović“, u kultnom klubu „Zeleno zvono“ koji je držao moj prijatelj Branislav Grubački, 28. 6. 2017. godine. Ja nisam beležio niti vodio računa gde se i koliko puta odigrala predstava. Jednostavno, nisam želeo da se bavim faktografijom. Ali, dosta sam je puta odigrao. Nekad pred 350 ljudi, a glumio sam i pred dvoje ljudi. Trudio sam se da je uvek odigram isto. Drago mi je bilo videti, da u njoj uživa i malobrojna publika. Da predstavu doživljavaju.

Zasigurno je repertoar koji glumite raznovrstan imajući u vidu da ste stalno angažovani u zrenjaninskom pozorištu koje ima renome u svijetu pozorišne umjetnosti. Možete li izdvojiti neku ulogu kao „vašu“, posebnu. Odnosno, preferirate li odredjeni žanr ?
„Znate, to je produkcija zrenjaninskog pozorišta. Igramo jedan širok repertoar koji priliči jednom pozorištu. Kako da kažem, repertoarska politika neke kuće ne zavisi od pojedinca ili glumca već više od toga , koja je idejna politika i šta želimo da postignemo. Neke predstave su više gledane, neke manje, ali u principu treba da radimo na tome , da obrazujemo publiku i da radimo sa njom na tome da se i oni malo predstave, prate i razumeju ono što radimo.

Pitanje, kakav je položaj glumca danas je postalo da bude stereotipno. Hoće se reći, da je nezaobilazno u skoro svim intervjuima čiji su sagovornici umjetnici, a odgovor....!?
„Bolje da ne pričamo. Preživljavamo. Pa, to nije ni preživljavanje. Svojevremeno sam rekao rečenicu, da li sam je negde čuo ili sam je u tom momentu sam smislio, a ona glasi, „umetnost preživljavanja“. Da, baš tako. Uporno govorim, da vremena nisu teška nego ljudi postaju biti sve teži i teži. Mislim da sam dovoljno rekao. I koristim priliku, da izrazim veliko zadovoljstvo što večeras gostujem u ovom kulturnom centru, pred banjalučkom publikom“.

 

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031

„IPAK NE BOJ SE - LJUBAV JAČA JE“

Nastupom učenika Instituta za moderno muzičko obrazovanje „Opus conmusica“ je 28.11.2017.godine, u JKC „ Arie Livne“ završena šestodnevna manifestacija posvećena Medjunarodnom danu dječijih prava.
Bilo je to jedno relaksirajuće, muzičko veče gdje su se mladi muzičari predstavili izvodjenjem kompozicija domaće pop i rock muzike čiji su autori Kiki Lesendrić, Toni Cetinski, Jelena Tomašević i drugi. Velik aplauz je uslijedio nakon pjesme „ Za milion godina“ čiji su izvodjači muzičari bivše Jugoslavije ( YU Rock Misija) i koja je snimljena kao podrška Bobu Geldofu koji se borio za ljudska prava u Africi, a čija akcija je kulminirala humanitarnim koncertom „ Live Aid“, 13.7. 1985. godine.
„ Ipak ne boj se, s tobom neko je ko želi ljubav da ti da, deo svoga toplog sna. Ipak ne boj se , ljubav jača je, deca u nama znaju sve , pravi put u nove sne“, pjevala su djeca zajedno sa publikom nakon čega je uslijedio gromoglasan aplauz.
Podsjetimo, JKC „Arie Livne“ je treću godinu zaredom organizator ove iznad svega humanitarne akcije kojom želi animirati domaću i širu javnost, da su zdrava i srećna djeca prioritet svake društvene zajednice. Da, podrška djeci sa poteškoćama treba da traje u kontinuitetu, a ne samo jedan, dva, tri dana.....Da se moraju poštovati dječija prava definisana Konvencijom UN.
Direktor JKC „Arie Livne“ Djordje Mikeš se zahvalio učesnicima, ustanovama, institucijama koje su podržale organizaciju, a medju kojima su Dječiji studio glume „Roda“, Centar „Zaštiti me“, JU Dom „Dr. Rada Vranješević“, Dječiji vrtić „Sreća“, Osnovna škola „Ivo Andrić“, Centar „Dajte nam šansu-Zvjezdice“, Zvod za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju „Dr. Miroslav Zotović“, Institut za moderno muzičko obrazovanje „Opus conmusica“, Institut za strane jezike „Dialogos“ te pjesnicima i književnicima Gojku Subotiću, dr. Oliveri Stanković i Savi Guslov Marčeta.

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044
  • 045
  • 046
  • 047

Trećeg dana manifestacije, 22.11. 2017.godine, posvećene obilježavanju Medjunarodnog dana dječijih prava su u JKC „Arie Livne“ nastupili učenici Instituta za moderno muzičko obrazovanje „Opus conmusica“.
Posjetioci su imali priliku da čuju izvodjenje kompozicija klasične muzike, Ludviga Van Bentovena, Volfganga Amadeusa Mocarta, Petra Iliča Čajkovskog i drugih.
Osnivač institituta i jedna od zaslužnih što je Banja Luka dobila muzičku školu gdje djeca stiču znanje iz ove oblasti na jedan drugi način, kako bi se reklo „prisniji“ i oslobodjen klišea koji su ustaljeni u svijetu klasične muzike, Dragana Banjac je izrazila veliko zadovoljstvo što je i ove godine „Opus conmusica“ dio projekta kojim se obilježava Medjunarodni dan dječijih prava te naglasila da su ustanova kojom rukovodi i njeni učenici uvijek spremni da podrže aktivnosti čiji je cilj humanitarni karakter.

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044
  • 045
  • 046
  • 047
  • 048
  • 049
  • 050
  • 051

Peti dan manifestacije posvećene Medjunarodnom danu dječijih prava koju organizuje JKC “Arie Livne” su 24. 11. 2017. godine nastupili Dječiji studio glume “Roda”, djeca iz Javne ustanove - Centar “Zaštiti me” i pjesnikinja Sava Guslov Marčeta.
“Peti dan smo ovdje da obilježimo Medjunarodni dan djeteta. Draga djeco, roditelji, gosti potrudićemo se, da se i ovo veče osjećate prijatno kao i prethodnih večeri”, pozdravila je prisutne glumica (lutkar) Nevenka Rodić. Zatim je uslijedio nastup mladih glumaca iz Dječijeg studija “Roda” koji su izveli igrokaze pod nazivom “ Dječija prava”, “ Ko je kriv”, “Sedam gotovana”.
“A, brkati hajduk Veljko što je zlotvorima prašio pete u početku je sisao palac i bio vrlo nemirno dijete”, podsjetila je mala glumica.
“Od rodjenja do mladosti lijepe budi malo, veliko dijete. A, u duši, mašti, sreći rastu tvoji snovi krilatasti”, samo su neki od igrokaza u izvodjenju djece iz Dječijeg studija “Roda”.
Pjesnikinja Sava Guslov Marčeta se zahvalila JKC “Arie Livne “ na pozivu da gostuje te iz svoje zbirke pjesama pod nazivom “ Jedna pjesma dva dukata” pročitala nekoliko pjesama.
Podsjetimo, Sava Guslov-Marčeta (1952) je poznata po svojim književnim radovima pod nazivom, “Pečat suza”, “ Do ugarka sažežena”, “ Gdje stanuju nestašluci”(poezija za djecu), “ Klupko zlatne paučine” ( pripovjetke za djecu), “Jandrina ljubav” (pripovjetke), “Monografiju Vranješ”, “Šest dukata za Ikoniju”(roman), “Haljina od majčinih suza” (roman za djecu). Rodjena je u Donjem Ratkovu ( Zmijanje), a živi u Banja Luci.

 

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037

“MI SMO STARI ZNANCI I ZATO NISMO STRANCI”

U okviru manifestacije posvećene Medjunarodnom danu dječijih čiji je pokrovitelj JKC “ Arie Livne”, koja će trajati šest dana, su 23.11.2017.godine nastupili, Dječiji studio glume “Roda”, Dječiji vrtić “Sreća”, Centar za strane jezike i komunikaciju “ Dialogos”, Centar “ Dajte nam šansu- Zvjezdice”, Udruženje “ Djeca svjetlosti”, OŠ “Ivo Andrić”, pjesnik Gojko Subotić i gosti iz Tuzle, JU Zavod za odgoj i obrazovanje osoba sa smetnjama u psihičkom i tjelesnom razvoju.
Veče za pamćenje, kako je glasio komentar gostiju i učesnika. Djeca su plesala, recitovala, glumila, pjevala na opšte oduševljenje prisutnih. Mladi glumci iz Dječijeg studija glume “Roda” su izveli pjesmu pod nazivom “Na kraju”, a Centar “Dajte nam šansu –Zvjezdice” se predstavio dokumentarnim filmom čiji su autori djeca i njihovi vaspitači. Zatim je uslijedilo obraćanje banjalučkog pjesnika Gojka Subotića koji je pozdravio djecu u pjesničkom stilu, “ Mi smo stari znanci i zato nismo stranci” te odrecitovao dvije pjesmice. Naši prijatelji iz Udruženja “ Djeca svjetlosti” su posjetiocima pružili priliku da se upoznaju sa rukotvorinama njegovih štićenika, suvenirima, likovnim radovima…
Centar za strane jezike “Dialogos” Banja Luka i njegovi učenici su na enegleskom i srpskom jeziku pročitali prava koja bi trebala da budu “slovo zakona” kada je riječi o djeci sa poteškoćama i dječijoj populaciji, ali i prava koja su univerzalna i bez kojih teško može funkcionisati društvena zajednica. A, ona su sledeća, pravo da se poštuju pravila i zakoni, poštovanje prava drugih, informisanost o svijetu oko nas, poštovanje imovine drugih, saosjećajnost prema drugima, preuzimanje odgovornosti za postupke, obaveza biti dobar komšija te štiti okolinu u kojoj čovjek egzistira.
Nermina MujicNa kraju večeri su nastupili gosti iz Tuzle, JU Zavod ta odgoj i obrazovanje osoba sa smetnjama u psihičkom i tjelesnom razvoju.
Predstavnik ustanove, Nermina Mujić je zaposlenica Zavoda za odgoj i obrazovanje osoba sa smetnjama u psihičkom i tjelesnom razvoju u Tuzli i veliki entuzijasta u svom poslu.
“Profesor sam tjelesnog odgoja, radim sa djecom koja imaju smetnje u razvoju te vodim Klub specijalnih sportova u Tuzli koji je pri ovoj školi i koji organizuje takmičenja naših štićenika na Specijalnoj Olimpijadi. Okupljamo djecu sa posebnim potrebama i animiramo ih da učestvuju u raznim aktivnostima, sprtskim, kulturnim. Večeras smo u Banja Luci i mogu da izrazim veliko zadovoljstvo što smo vaši gosti. Osjećamo se prekrasno i iskreno se nadam da je ovo početak jedne dugoročne i kvalitetne saradnje. Kao što vidite , naša djeca su takodje srećna, jer njima druženje znači sve. Izuzetno je važna razmjena iskustava kada je riječ o oblasti koja se tiče djece sa smetnjama u psihičkom i tjelesnom razvoju. Jer, ovo su djeca kojima treba posebna pomoć, ali i pažnja, pomoć, ljubav koja ne traje jedan dan. Hoću reći, da se ova problematika treba da tretira u kontinuitetu.”

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044
  • 045
  • 046
  • 047
  • 048
  • 049
  • 050
  • 051
  • 052
  • 053
  • 054
  • 055
  • 056
  • 057
  • 058
  • 059
  • 060
  • 061
  • 062
  • 063
  • 064
  • 065
  • 066
  • 067
  • 068
  • 069
  • 070
  • 071
  • 072
  • 073
  • 074
  • 075
  • 076
  • 077
  • 078
  • 079
  • 080
  • 081
  • 082
  • 083
  • 084

Drugog dana manifetacije, koja se u JKC “Arie Livne” organizuje povodom Medjunarodnog dana dječijih prava su nastupili mladi glumci iz Dječijeg studija glume “Roda” sa predstavom pod nazivom “ Ko je kriv”, djeca iz JU Dječiji dom “dr. Rada Vranješević” koji su izveli plesnu tačku i dr. Olivera Stanković, dječiji pedijatar i pisac.
Nakon predstave i plesnog performansa se djeci obratila dr. Olivera Stanković rekavši, da djeca svakako imaju svoja prava koja su neprikosnovena i koja se trebaju poštovati, ali i svoje obaveze uz šaljivu opasku upućenu djeci, da ona nije došla da prepada i zbunjuje djecu iako će njeno obraćanje biti za nijansu “strožije”.
“Djeca imaju svoja prava da budu zdrava, idu u školu, uče, da budu srećna, ali ja ću morati, draga moja djeco, da kažem nešto što vam se možda neće dopasti, a to je da djeca imaju i neke svoje obaveze. Jer, ne postoji nijedno pravo da nije u vezi i sa nekim obavezama. Pa, tako vi imate pravo da budete slatki, lijepi , zdravi, ali imate i obavezu da, primjera radi, perete ruke prije jela, zubiće, da vam rukice budu čiste, da ne brišete rukavom usta i nos. Imate obavezu, da kada još malo porastete pomažete vašim mama u kući. Zapravo, da učestvujete , kao neko ko ima pravo, u obavaljanju kućnih poslova i da vam bude drago učestvovati u tome. Ima tu još niz obaveza koje postoje za vaše dobro. Jer, ne sjediti na hladnom betonu znači da se nećete prehladiti, paziti da ne padnete znači da nećete dobiti ogrebotine i plakati. Svakako je jedna od važnih obaveza za vas, da jedete zdravu hranu kao što je špinat iako ja znam da djeca više vole slatkiše, ali od njih se kvare zubići. Dragi moji, znači da smo se dogovorili u vezi vaših prava, ali i nekih obaveza”, obratila se dr. Stanković djeci nakon čega je uslijedio smijeh i aplauz. Nije zaboravila ni roditelje rekavši, da u vremenu brzog življenja ponekad ostaje malo vremena za razgovor sa djecom.
“U mojoj ljekarskoj praksi, komunikaciji sa djecom i roditeljima sam imala priliku često da čujem kako oni nemaju vremena da stignu raditi sa djecom u apsolutnom smislu riječi. Ja to razumijem imajući u vidu vrijeme u kome vlada velika trka za zaradom kako bi se obezbijedio što bolji život za djecu. Svakako da je dužnost svakog roditelja da djeci omogući lijepu garderobu, kvalitetnu hranu, putovanja….Ali, postoji nešto što ništa ne košta, a to je kvalitetno vrijeme provedeno sa njima”, podsjetila je dr. Olivera Stanković.

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044
  • 045
  • 046
  • 047
  • 048
  • 049
  • 50
Strana 4 od 12