• SINAGOGA "ILONA VAJS"
    Illona Weiss Synagogue
  • MULTIMEDIJALNA SALA
    Conference room
  • JEVREJSKI KULTURNI CENTAR "ARIE LIVNE"
    Jewish Cultural Center "Arie Livne"
Cvijeta Arsenić

Cvijeta Arsenić

E-pošta: Ova adresa el. pošte je zaštićena od spambotova. Omogućite JavaScript da biste je videli.

METAFORIČKA PRIČA O TEŽNJI ČOVJEKA DA PRONADJE SVOJE UTOČIŠTE

U Jevrejskom kulturnom centru „ Arie Livne“ je 8. 12. 2017. godine prikazana predstava (monodrama) pod nazivom „ Ja sam pas....I zovem se Salvatore“ radjena po knjizi mostarskog pisca Veselina Gatala, a u režiji Gordana Jeftića. Autor scenografije je Rastko Stefanović, dramaturgije Zvonko Gojković, kostimografije Maja Bolozan, kompozicije Vladimir Agić-Aga, a glavnu ulogu igra glumac Narodnog pozorišta „ Toša Jovanović“ iz Zrenjanina Miljan Vuković. Interesantna i glumački zahtjevna monodrama , čiji glavni lik je pas po imenu Salvatore, je do sada izvedena više od sto puta.

001Naš sagovornik, pisac Veselin Gatalo je autor petnaest knjiga medju kojima je knjiga „Ja sam pas...I zovem se Salvatore“ jedna od najčitanijih u biblioteci grada Sarajeva. Gospodine Gatalo, šta vas je kao pisca ponukalo da glavni lik u vašoj knjizi bude jedan pas.
„Pa, kako da vam kažem, ovo je knjiga u kojoj glavni lik jeste pas, ali to može da bude svako od nas. Svi smo mi ljudi pomalo taj pas. Malo sam se poigrao, kako bih to rekao, jer volim sve književne pravce, a posebno one koji nisu baš zastupljeni u književnosti. Prikazan je jedan pas koji može biti u Africi, Aziji.... Ne zna se u kom gradu je živio Salvatore, ne zna se u koji grad je došao, kojim putevima se sve on vraća. Kada u ratu prolazi kroz linije gdje je vojska, on ne zna čija je to vojska, ali zna kuda ide. On hoće da se vrati kući kao što to svi mi želimo. E, sada , kuća može biti metaforična stvar. To može biti vraćanje sebi, svojoj familiji. Možda se neki i vrate toj kući za kojom tragaju. E, upravo taj put prolazi pas Salvatore kao što ga svi mi prolazimo.“

Zašto ste na konstataciju da ste književnik reagovali negacijom?
„Ja više volim reći da sam pisac. Naime, mnogo je ljudi koji sebe nazivaju književnicima. Neki od njih žive od tudjeg pisanja, a to znači da pišu kritike, osvrte, predstavljaju druge književnike ili stvaraju nove književnike. Oni odlučuju šta je dobro, a šta je loše. Rade stvari koje zapravo ne bi trebali raditi. Ja sam, pak, samo pisac. To znači , da živim od pisanja , a ne od knjiga. Ova knjiga po kojoj je uradjena predstava je najčitanija u biblioteci grada Sarajeva. Novac sam dobio samo od prvog izdanja štampanog u 1000 primjeraka. Ona se doštampava, a mislim i ostale knjige. To sve govori o izdavaštvu danas, ali ja smatram, da je bolje da nadjem neki drugi način da preživim nego da sada utjerujem te dugove.

Vaša rečenica, da živite od pisanja, a ne od knjiga je uvertira za pitanja, kakav je status knjige i književnosti u vremenu kada imamo „na sceni“ pojavu „subkulture“ koja svoje uporište ima u, tako da kažem, kiču, šundu ...!?
„Pisci vole reći, da su ljudi nepismeni, da ne vole knjigu, a to je jedna velika laž. Ljudi itekako čitaju i vole da čitaju. Ali, da bi to radili potrebno je napisati dobru knjigu. A, kakva bi to trebala da bude knjiga !? Znate, ne možete se ugledati na Dostojevskog i imati opis na četiri strane iz razloga, jer danas ljudi nemaju više strpljenja ni vremena za čitanje takve literature. Koja je svakako genijalna. Pa, ako ne možete da sročite opis u tri do četiri rečenice onda nemojte ni opisivati“.

Što upućuje na zaključak, da je i književnost u medjuvremenu evoluirala.
„Itekako. Kao i sve oko nas. Ako mislite da čitaju vaše knjige, onda današnja književnost mora biti korak ka scenariju. On je kostur neke knjige od kog može nastati kasnije neki film, pozorišna predstava. Dovoljno se približiti scenariju znači da ste na pravom putu da budete dobitnik. A, ako se ovome doda i dobar opis, nije važno koliko će stranica imati, onda ste blizu onog što se zove dobra knjiiga.

Vaš književni opus je koloritan. Niste od onih pisaca koji zastupaju isključivo jedan pravac u književnosti i po čemu su postali biti prepoznatljivi, čitani ili pretenduju da to budu.
„Moja ciljna grupa su ljudi koji ne vole da čitaju. Jer, lako je pisati za one koji vole da čitaju bez obzira da li je to vrijedno čitanja ili nije. Recimo, imate ljude kao što je David Albahari gdje se malo njih može pozvati na solidno poznavanje njegovih djela, ali svi znaju ko je on. Trudio sam se da budu zastupljeni svi književni žanrovi i da animiram sve ciljne grupe. Od djece do starijih ljudi. Autor sam zbirki priča, romana, knjiga naučne fantastike, proze pa do alegorijske proze. Mislim da sam uspio solidno „dohvatiti“ i nekoliko drama koje se prikazuju, a vrijeme je da napravim nešto baš veliko, ali o tom po tom. Poslije 15 objavljenih knjiga mogu sebi dozvoliti da radim ono što stvarno hoću, da radim bez obzira hoće li me ljudi čitati ili ne.“

Vi ste od onih pisaca, ljudi koji ponekad govore i ono što drugi ne vole da čuju i bez obzira na reakcije, posljedice!?
„Ako se unutrašnji osjećaj nepravde ne ispolji javno, spaliće onoga koji ga nosi. Puno mi je „jeftinije“ da to izrazim nego da završi unutar mene, jer se tada loše osjećam, loše spavam. Više volim to reći onima kojima moje razmišljanje smeta, da se oni onda loše osjećaju“.

Domaćoj javnosti ste poznat i po autorskoj emisiji „ Ljudovanje“ koja se prikazuje na RTRS. Reklo bi se netipična tv emisija.
„Pa i ta emisija je napravljena za ljude koji ne vole televiziju. Ja više volim razgovor oslobodjen tipične, žurnalističke terminologije, a to je „pitanje-odgovor“ te ona budnost da se emisija „ne otme kontroli“, kako bih to rekao. Naime, kada emisija startuje ja ne znam gdje će me odvesti i to zavisi od teme, gosta, mene...No, ja se nikada ne bih poigrao sa čitaocima i gledaocima, jer su to ljudi koje izuzetno poštujem. Kritika ne dolazi u obzir, a ako se i dogodi nekada onda je to nesvjesna reakcija.“

013Glumac Narodnog pozorišta „ Toša Jovanović“ iz Zrenjanina Miljan Vuković je glumu zavolio u djetinjstvu dok su mu čitali bajke, a desetak godina kasnije donio i životnu odluku, da će gluma biti njegova životna profesija. Diplomirao je na Univerzitetu „Dzemal Bijedić“ u Mostaru što je i bilo prvo pitanje, šta je uticalo da se upiše na mostarsku akademiju imajući u vidu veliki izbor pozorišnih akademija na teritoriji gdje je rodjen?
„Akademiju sam završio u jednoj divnoj atmosferi sa divnim ljudima, profesorom Tahirom Nikšićem, profesoricom Tanjom Miletić Oručević, Milošem Lazinom, profesorima iz Poljske, SAD, Verinom Karajicom, Snježanom Martinović....Niste jedini koji me pitate, od kud ja u Mostaru. To me svi pitaju. A, to je za mene jedna duga priča, za jedan duži intervju, ali ću ukratko reći kako je do toga došlo. Naime, bio sam na Festivalu autorske poetike koji je organizovao Sead Djulić i rekli su mi da se otvara škola glume u Mostaru, odnosno akademija. Ja sam to tada prihvatio u stilu „važi“. Izmedju ostalog sam bio na prijemnom ispitu u Banja Luci. Očekivao sam i nadao sam se, da ću biti primljen, ali nisam. To mi je teško palo i onda sam razočaran i tužan hteo da pošaljem majci poruku, da se vraćam kući. Otvorio sam email i video da je prijemni na akademiji u Mostaru sutradan. Probudila se tada u meni neka želja za neprihvatanjem takve vrste odluke, da ja ne mogu da se bavim glumom. Seo sam na autobus, prijatelji su mi dali novac za kartu i boks cigareta i krenuo sam u Mostar. I tu se širi priča za koju sam već rekao da je dugačka“.

Reklo bi se, čudni su putevi glumački!?
„Čudni su generalno putevi. Fenomen dobre energije valjda negdje funkcioniše i ja se uvek nadam, da se dobra energija vraća dobrom energijom, a da negativnu treba da progutamo, „svarimo“ i pretvorimo u pozitivnu te tako prekinemo lanac negativnosti.

Večeras smo vas gledali u ulozi psa po imenu Salvatore. Monodrama koja je sudeći po onom što smo imali priliku vidjeti zahtjevna, jer je potrebna i solidna fizička kondicija, komunicirate sa publikom dok glumite, oponašate pseće pokrete, lavež, jedete iz posudica. Kako je došlo do izbora takve uloge ?
„Ova priča o psu zvanom Salvatore, odnosno predstava koju izvodim je nastala prije desetak godina. Upravo sam pre par meseci proslavio njen jubilej. Odlučio sam se za Salvatorea tako što sam se kao mlad glumac , koji ne zna šta će sam sa sobom, setio u jednom trenutku svog prijatelja Veselina Gatala. Nazvao sam ga i rekao mu , „ Sećaš se one mostarske večeri kad smo se tako fino proveli? Rekao si mi tada, da imaš neki super roman i da bi to mogla biti monodrama te da bih ja tu mogao da radim.“ I tako je to krenulo, a kasnije i zaživelo na obostrano zadovoljstvo. Premijerno izvodjenje monodrame je bilo u atrijumu Narodnog pozorišta „ Toša Jovanović“, u kultnom klubu „Zeleno zvono“ koji je držao moj prijatelj Branislav Grubački, 28. 6. 2017. godine. Ja nisam beležio niti vodio računa gde se i koliko puta odigrala predstava. Jednostavno, nisam želeo da se bavim faktografijom. Ali, dosta sam je puta odigrao. Nekad pred 350 ljudi, a glumio sam i pred dvoje ljudi. Trudio sam se da je uvek odigram isto. Drago mi je bilo videti, da u njoj uživa i malobrojna publika. Da predstavu doživljavaju.

Zasigurno je repertoar koji glumite raznovrstan imajući u vidu da ste stalno angažovani u zrenjaninskom pozorištu koje ima renome u svijetu pozorišne umjetnosti. Možete li izdvojiti neku ulogu kao „vašu“, posebnu. Odnosno, preferirate li odredjeni žanr ?
„Znate, to je produkcija zrenjaninskog pozorišta. Igramo jedan širok repertoar koji priliči jednom pozorištu. Kako da kažem, repertoarska politika neke kuće ne zavisi od pojedinca ili glumca već više od toga , koja je idejna politika i šta želimo da postignemo. Neke predstave su više gledane, neke manje, ali u principu treba da radimo na tome , da obrazujemo publiku i da radimo sa njom na tome da se i oni malo predstave, prate i razumeju ono što radimo.

Pitanje, kakav je položaj glumca danas je postalo da bude stereotipno. Hoće se reći, da je nezaobilazno u skoro svim intervjuima čiji su sagovornici umjetnici, a odgovor....!?
„Bolje da ne pričamo. Preživljavamo. Pa, to nije ni preživljavanje. Svojevremeno sam rekao rečenicu, da li sam je negde čuo ili sam je u tom momentu sam smislio, a ona glasi, „umetnost preživljavanja“. Da, baš tako. Uporno govorim, da vremena nisu teška nego ljudi postaju biti sve teži i teži. Mislim da sam dovoljno rekao. I koristim priliku, da izrazim veliko zadovoljstvo što večeras gostujem u ovom kulturnom centru, pred banjalučkom publikom“.

 

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031

„IPAK NE BOJ SE - LJUBAV JAČA JE“

Nastupom učenika Instituta za moderno muzičko obrazovanje „Opus conmusica“ je 28.11.2017.godine, u JKC „ Arie Livne“ završena šestodnevna manifestacija posvećena Medjunarodnom danu dječijih prava.
Bilo je to jedno relaksirajuće, muzičko veče gdje su se mladi muzičari predstavili izvodjenjem kompozicija domaće pop i rock muzike čiji su autori Kiki Lesendrić, Toni Cetinski, Jelena Tomašević i drugi. Velik aplauz je uslijedio nakon pjesme „ Za milion godina“ čiji su izvodjači muzičari bivše Jugoslavije ( YU Rock Misija) i koja je snimljena kao podrška Bobu Geldofu koji se borio za ljudska prava u Africi, a čija akcija je kulminirala humanitarnim koncertom „ Live Aid“, 13.7. 1985. godine.
„ Ipak ne boj se, s tobom neko je ko želi ljubav da ti da, deo svoga toplog sna. Ipak ne boj se , ljubav jača je, deca u nama znaju sve , pravi put u nove sne“, pjevala su djeca zajedno sa publikom nakon čega je uslijedio gromoglasan aplauz.
Podsjetimo, JKC „Arie Livne“ je treću godinu zaredom organizator ove iznad svega humanitarne akcije kojom želi animirati domaću i širu javnost, da su zdrava i srećna djeca prioritet svake društvene zajednice. Da, podrška djeci sa poteškoćama treba da traje u kontinuitetu, a ne samo jedan, dva, tri dana.....Da se moraju poštovati dječija prava definisana Konvencijom UN.
Direktor JKC „Arie Livne“ Djordje Mikeš se zahvalio učesnicima, ustanovama, institucijama koje su podržale organizaciju, a medju kojima su Dječiji studio glume „Roda“, Centar „Zaštiti me“, JU Dom „Dr. Rada Vranješević“, Dječiji vrtić „Sreća“, Osnovna škola „Ivo Andrić“, Centar „Dajte nam šansu-Zvjezdice“, Zvod za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju „Dr. Miroslav Zotović“, Institut za moderno muzičko obrazovanje „Opus conmusica“, Institut za strane jezike „Dialogos“ te pjesnicima i književnicima Gojku Subotiću, dr. Oliveri Stanković i Savi Guslov Marčeta.

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044
  • 045
  • 046
  • 047

Trećeg dana manifestacije, 22.11. 2017.godine, posvećene obilježavanju Medjunarodnog dana dječijih prava su u JKC „Arie Livne“ nastupili učenici Instituta za moderno muzičko obrazovanje „Opus conmusica“.
Posjetioci su imali priliku da čuju izvodjenje kompozicija klasične muzike, Ludviga Van Bentovena, Volfganga Amadeusa Mocarta, Petra Iliča Čajkovskog i drugih.
Osnivač institituta i jedna od zaslužnih što je Banja Luka dobila muzičku školu gdje djeca stiču znanje iz ove oblasti na jedan drugi način, kako bi se reklo „prisniji“ i oslobodjen klišea koji su ustaljeni u svijetu klasične muzike, Dragana Banjac je izrazila veliko zadovoljstvo što je i ove godine „Opus conmusica“ dio projekta kojim se obilježava Medjunarodni dan dječijih prava te naglasila da su ustanova kojom rukovodi i njeni učenici uvijek spremni da podrže aktivnosti čiji je cilj humanitarni karakter.

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044
  • 045
  • 046
  • 047
  • 048
  • 049
  • 050
  • 051

Peti dan manifestacije posvećene Medjunarodnom danu dječijih prava koju organizuje JKC “Arie Livne” su 24. 11. 2017. godine nastupili Dječiji studio glume “Roda”, djeca iz Javne ustanove - Centar “Zaštiti me” i pjesnikinja Sava Guslov Marčeta.
“Peti dan smo ovdje da obilježimo Medjunarodni dan djeteta. Draga djeco, roditelji, gosti potrudićemo se, da se i ovo veče osjećate prijatno kao i prethodnih večeri”, pozdravila je prisutne glumica (lutkar) Nevenka Rodić. Zatim je uslijedio nastup mladih glumaca iz Dječijeg studija “Roda” koji su izveli igrokaze pod nazivom “ Dječija prava”, “ Ko je kriv”, “Sedam gotovana”.
“A, brkati hajduk Veljko što je zlotvorima prašio pete u početku je sisao palac i bio vrlo nemirno dijete”, podsjetila je mala glumica.
“Od rodjenja do mladosti lijepe budi malo, veliko dijete. A, u duši, mašti, sreći rastu tvoji snovi krilatasti”, samo su neki od igrokaza u izvodjenju djece iz Dječijeg studija “Roda”.
Pjesnikinja Sava Guslov Marčeta se zahvalila JKC “Arie Livne “ na pozivu da gostuje te iz svoje zbirke pjesama pod nazivom “ Jedna pjesma dva dukata” pročitala nekoliko pjesama.
Podsjetimo, Sava Guslov-Marčeta (1952) je poznata po svojim književnim radovima pod nazivom, “Pečat suza”, “ Do ugarka sažežena”, “ Gdje stanuju nestašluci”(poezija za djecu), “ Klupko zlatne paučine” ( pripovjetke za djecu), “Jandrina ljubav” (pripovjetke), “Monografiju Vranješ”, “Šest dukata za Ikoniju”(roman), “Haljina od majčinih suza” (roman za djecu). Rodjena je u Donjem Ratkovu ( Zmijanje), a živi u Banja Luci.

 

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037

“MI SMO STARI ZNANCI I ZATO NISMO STRANCI”

U okviru manifestacije posvećene Medjunarodnom danu dječijih čiji je pokrovitelj JKC “ Arie Livne”, koja će trajati šest dana, su 23.11.2017.godine nastupili, Dječiji studio glume “Roda”, Dječiji vrtić “Sreća”, Centar za strane jezike i komunikaciju “ Dialogos”, Centar “ Dajte nam šansu- Zvjezdice”, Udruženje “ Djeca svjetlosti”, OŠ “Ivo Andrić”, pjesnik Gojko Subotić i gosti iz Tuzle, JU Zavod za odgoj i obrazovanje osoba sa smetnjama u psihičkom i tjelesnom razvoju.
Veče za pamćenje, kako je glasio komentar gostiju i učesnika. Djeca su plesala, recitovala, glumila, pjevala na opšte oduševljenje prisutnih. Mladi glumci iz Dječijeg studija glume “Roda” su izveli pjesmu pod nazivom “Na kraju”, a Centar “Dajte nam šansu –Zvjezdice” se predstavio dokumentarnim filmom čiji su autori djeca i njihovi vaspitači. Zatim je uslijedilo obraćanje banjalučkog pjesnika Gojka Subotića koji je pozdravio djecu u pjesničkom stilu, “ Mi smo stari znanci i zato nismo stranci” te odrecitovao dvije pjesmice. Naši prijatelji iz Udruženja “ Djeca svjetlosti” su posjetiocima pružili priliku da se upoznaju sa rukotvorinama njegovih štićenika, suvenirima, likovnim radovima…
Centar za strane jezike “Dialogos” Banja Luka i njegovi učenici su na enegleskom i srpskom jeziku pročitali prava koja bi trebala da budu “slovo zakona” kada je riječi o djeci sa poteškoćama i dječijoj populaciji, ali i prava koja su univerzalna i bez kojih teško može funkcionisati društvena zajednica. A, ona su sledeća, pravo da se poštuju pravila i zakoni, poštovanje prava drugih, informisanost o svijetu oko nas, poštovanje imovine drugih, saosjećajnost prema drugima, preuzimanje odgovornosti za postupke, obaveza biti dobar komšija te štiti okolinu u kojoj čovjek egzistira.
Nermina MujicNa kraju večeri su nastupili gosti iz Tuzle, JU Zavod ta odgoj i obrazovanje osoba sa smetnjama u psihičkom i tjelesnom razvoju.
Predstavnik ustanove, Nermina Mujić je zaposlenica Zavoda za odgoj i obrazovanje osoba sa smetnjama u psihičkom i tjelesnom razvoju u Tuzli i veliki entuzijasta u svom poslu.
“Profesor sam tjelesnog odgoja, radim sa djecom koja imaju smetnje u razvoju te vodim Klub specijalnih sportova u Tuzli koji je pri ovoj školi i koji organizuje takmičenja naših štićenika na Specijalnoj Olimpijadi. Okupljamo djecu sa posebnim potrebama i animiramo ih da učestvuju u raznim aktivnostima, sprtskim, kulturnim. Večeras smo u Banja Luci i mogu da izrazim veliko zadovoljstvo što smo vaši gosti. Osjećamo se prekrasno i iskreno se nadam da je ovo početak jedne dugoročne i kvalitetne saradnje. Kao što vidite , naša djeca su takodje srećna, jer njima druženje znači sve. Izuzetno je važna razmjena iskustava kada je riječ o oblasti koja se tiče djece sa smetnjama u psihičkom i tjelesnom razvoju. Jer, ovo su djeca kojima treba posebna pomoć, ali i pažnja, pomoć, ljubav koja ne traje jedan dan. Hoću reći, da se ova problematika treba da tretira u kontinuitetu.”

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044
  • 045
  • 046
  • 047
  • 048
  • 049
  • 050
  • 051
  • 052
  • 053
  • 054
  • 055
  • 056
  • 057
  • 058
  • 059
  • 060
  • 061
  • 062
  • 063
  • 064
  • 065
  • 066
  • 067
  • 068
  • 069
  • 070
  • 071
  • 072
  • 073
  • 074
  • 075
  • 076
  • 077
  • 078
  • 079
  • 080
  • 081
  • 082
  • 083
  • 084

Drugog dana manifetacije, koja se u JKC “Arie Livne” organizuje povodom Medjunarodnog dana dječijih prava su nastupili mladi glumci iz Dječijeg studija glume “Roda” sa predstavom pod nazivom “ Ko je kriv”, djeca iz JU Dječiji dom “dr. Rada Vranješević” koji su izveli plesnu tačku i dr. Olivera Stanković, dječiji pedijatar i pisac.
Nakon predstave i plesnog performansa se djeci obratila dr. Olivera Stanković rekavši, da djeca svakako imaju svoja prava koja su neprikosnovena i koja se trebaju poštovati, ali i svoje obaveze uz šaljivu opasku upućenu djeci, da ona nije došla da prepada i zbunjuje djecu iako će njeno obraćanje biti za nijansu “strožije”.
“Djeca imaju svoja prava da budu zdrava, idu u školu, uče, da budu srećna, ali ja ću morati, draga moja djeco, da kažem nešto što vam se možda neće dopasti, a to je da djeca imaju i neke svoje obaveze. Jer, ne postoji nijedno pravo da nije u vezi i sa nekim obavezama. Pa, tako vi imate pravo da budete slatki, lijepi , zdravi, ali imate i obavezu da, primjera radi, perete ruke prije jela, zubiće, da vam rukice budu čiste, da ne brišete rukavom usta i nos. Imate obavezu, da kada još malo porastete pomažete vašim mama u kući. Zapravo, da učestvujete , kao neko ko ima pravo, u obavaljanju kućnih poslova i da vam bude drago učestvovati u tome. Ima tu još niz obaveza koje postoje za vaše dobro. Jer, ne sjediti na hladnom betonu znači da se nećete prehladiti, paziti da ne padnete znači da nećete dobiti ogrebotine i plakati. Svakako je jedna od važnih obaveza za vas, da jedete zdravu hranu kao što je špinat iako ja znam da djeca više vole slatkiše, ali od njih se kvare zubići. Dragi moji, znači da smo se dogovorili u vezi vaših prava, ali i nekih obaveza”, obratila se dr. Stanković djeci nakon čega je uslijedio smijeh i aplauz. Nije zaboravila ni roditelje rekavši, da u vremenu brzog življenja ponekad ostaje malo vremena za razgovor sa djecom.
“U mojoj ljekarskoj praksi, komunikaciji sa djecom i roditeljima sam imala priliku često da čujem kako oni nemaju vremena da stignu raditi sa djecom u apsolutnom smislu riječi. Ja to razumijem imajući u vidu vrijeme u kome vlada velika trka za zaradom kako bi se obezbijedio što bolji život za djecu. Svakako da je dužnost svakog roditelja da djeci omogući lijepu garderobu, kvalitetnu hranu, putovanja….Ali, postoji nešto što ništa ne košta, a to je kvalitetno vrijeme provedeno sa njima”, podsjetila je dr. Olivera Stanković.

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044
  • 045
  • 046
  • 047
  • 048
  • 049
  • 50

POŠTOVATI PRAVA DJECE !

U JKC „Arie Livne“ je 20.11.2017. godine, uz prigodan program otvorena manifestacija posvećena djeci sa poteškoćama. Treću godinu zaredom je kulturna ustanova domaćin ove iznad svega humanitarne akcije koja će trajati šest dana. Njen značaj su prepoznale organizacije i ustanove koje se brinu o djeci sa poteškoćama te škole, književnici koji su se odazvali pozivu organizatora da budu učesnici projekta, a medju kojima su: Centar „Zaštiti me“, Edukativni centar „ Dajte nam šansu- „Zvjezdice“, Udruženje „Djeca svjetlosti“, Dom za nezbrinutu djecu „Dr. Rada Vranješević“, Dječiji vrtić „Sreća“, Muzička škola „Opus conmusica“, Dječiji studio glume „Roda“.
Dječiji studio glume „Roda“ čiji je osnivač glumica (lutkar) Nevenka Rodić se publici predstavio izvodjenjem prestave pod nazivom „ Nestašno pače“. Entuzijasta u poslu i radu sa djecom, glumica Nevenka Rodić je pozdravila prisutne, poželila dobrodošlicu djeci, jer, kako reče, osmijen na licu djeteta je od neprocjenjive vrijednosti.
„Kao i prošle godine i ove se studio odazvao pozivu JKC „Arie Livne“ da bude učesnik u odrzavanju ove značajne manifestacije. Želim kao čovjek, kao osnivač ovog studija, kao neko koji se decenijama intenzivno druži sa djecom odaslati poruku, da sva djeca imaju pravo na radost, sreću, pravo da budu okružena ljubavlju, pažnjom. Mi smo tu, da im pružimo pomalo od svega toga.“
Direktor JKC „Arie Livne“ Djordje Mikeš se zahvalio učesnicima projekta i izrazio zadovoljstvo što je njegov značaj prepoznat.
„Treću godinu zaredom naša kulturna ustanova je organizator manifestacije posvećne Medjunarodnom danu dječijih prava i djeci sa poteškoćama. No, želio bih reći i to, da za nas nema djece sa poteškoćama. Da, svjesni smo njihovih zdravstvenih problema itekako, ali to su djeca kao i sva druga. Svima je zajedničko, da im je potrebna pažnja i ljubav društva u kom žive, porodice. Nadam se, da smo napravili makar nekoliko važnih koraka kada je riječ o problematici koja se tiče djece sa poteškoćama, da smo odaslali poruku koja će biti na pravi način prepoznata. Da bez srećne i zadovoljne djece nema ni napretka u društvu, svijetu u kom živimo. Osjećajte se kao kod svoje kuće draga djeco!“

 

Generalna skupština Ujedinjenih nacija je 20.11. 1959. godine usvojila „Deklaraciju o pravima djeteta“, a trideset godina kasnije je usvojila „ Konvenciju o pravima djeteta“ i ovaj dan se u cijelom svijetu obilježava kao Medjunarodni dan dječijih prava. Njime se želi animirati javnost, utanove u zaštiti maloljetnika od zloupotreba, nasilja i raznih oblika diskriminacije. Na ovaj dan se treba gledati kao na poseban datum koji treba da potakne organizacije na globalnom i lokalnom nivou da vode računa o poštovanju prava djece. Da interveniše tamo gdje se ona ne provode na ispravan način i da ističe ona područja gdje se dječija prava realizuju u skladu sa navedenom konvencijo, a što za rezultat ima stvaranje realne slike kada je riječ o ovoj oblasti te preduzimanje potrebnih mjera u zaštiti dečijih prava.

Prava djece koja su definisana od strane Generalne skupštine UN-a su: Pravo preživljavanja ( hrana, smještaj, stanovanje, zdravlje, životni standard), Razvojno pravo ( razvoj, odgoj, obrazovanje, porodica, kultura, identitet), Pravo sudjelovanja ( donošenje odluka, druženje, izražavanje, pristup informacijama), Pravo zaštite od zlostavljanja, zanemarivanja, izrabljivanja, mučenja, otmice, prostitucije.

 

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019
  • 020
  • 021
  • 022
  • 023
  • 024
  • 025
  • 026
  • 027
  • 028
  • 029
  • 030
  • 031
  • 032
  • 033
  • 034
  • 035
  • 036
  • 037
  • 038
  • 039
  • 040
  • 041
  • 042
  • 043
  • 044

PRIČA O IZGUBLJENOJ MLADOSTI

U JKC „Arie Livne“ je 18. 10. 2017. godine premijerno prikazan dokumentarni film „Kalemegdanski kadiš“ koji je snimljen po scenariju Lavinije Devenport, a u režiji Miodraga Ćertića. On govori o izgubljnoj mladosti generacije beogradskih Jevreja dvadesetih i tridesetih godina prošlog vijeka. Scenarista Lavinija Devenport je i jedan od koproducenata filma, a priča prati sudbinu džez orkestra pod nazivom „ Miki džez“ koji je ovaj muzički pravac orkestar uveo na „velika vrata“ u Beograd. Njegovi članovi, vrsni muzičari, su bili Jevreji i svi su stradali u Holokaustu osim jednog koji je uspio da preživi. Kao sagovornici u filmu učestvuju, Vojislav Bubiša Simić, Miki Manojlović, istoričari: profesor Krinka Vidaković i prof.dr. Slobodan Marković, Avram Izrael i drugi.
Avram Izrael i Djordje MikesJedan od sagovornika u filmu i istovremeno zaslužan što je banjalučka publika imala priliku da se upozna sa tematikom filma „Kalemegdanski kadiš“ je g. Avram Izrael iz Jevrejske opštine Beograd. On je i jedan od onih izvještača, koji je tokom bombardovanja Srbije od strane NATO-a svojim medijskim napisima, koji su pronašli put i izvan granica zemlje te pomogli da se animira i obavijesti šira javnost o stvarnim dogadjanjima na terenu u svjetlu činjenica, bodrio gradjane da ne napuštaju zemlju.
„Kao što je poznato beogradski Jevreji su tokom Holokausta bezočno proganjani, zlostavljani, mučeni i ubijani. Naime, iz logora na Starom sajmištu se nijedan od mojih sunarodnika nije vratio. Odvodjeni su u Jajince gdje se danas nalazi veliki spomen park i tu su pokopani. Iako je logor Sajmište bio udaljen stotinjak metara od sjedišta tadašnje kolaboracionističke vlade, niko od nadležnih se nije oglasio da se likvidacije zaustave. Danas je to jedno neuredjeno mjesto sa idejom da postane muzejski kompleks gdje bi bile prebačeni posmrtni ostaci svih žrtava iz reda srpskog i jevrejskog naroda. U tom periodu Holokausta su stradali mnogi zaslužni Beogradjani jevrejskog porijekla. Došla je 1945. godina i gotovo da niko od članova jevrejske zajednice u Beogradu nije preživio. Sreću da dočekaju oslobodjenje su imali oni koji su se pridružili NOB-u. Moram da kažem, da je 430 osoba sa područja Srbije odlikovano najvećom nagradom koju dodjeljuje Muzej Holokausta u Jadvašemu. Oni su zaslužni što su svoje živote izložili opasnosti kako bi spašavali sunarodnike jevrejskog porijekla. Jevrejska zajednica u Beogradu se nikada više nije oporavila nakon Holokausta i prema statističkim podacima na području grada živi 1006 Jevreja. Da nije bilo masovnih pogubljenja danas bi ih trebalo da ih bude oko 50.000.“
Nakon obraćanja je Avram Izrael pozvao prisutne da pogledaju dokumentarni film, kako reče, jednu tužnu priču, koji je uradjen na inicijativu žene koja je došla da bude gost u Beogradu. Riječ je o Laviniji Devenport, supruzi g. Devenporta koji je bio šef Misije Evropske unije u Beogradu.
Prije projekcije filma se prisutnima obratio direktor JKC „Arie Livne“ Djordje Mikeš koji se zahvalio Avramu Izraelu na saradnji, poželio dobrodošlicu i pozvao prisutne da pogledaju film.
„Važno je ne zaboraviti šta se dogodilo u prošlosti jevrejskom narodu, a ovaj dokumentarni film svakako ima veliki značaj u smislu, da se njeguje kultura sjećanja na žrtve.“
Predsjednik Jevrejske opštine Banja Luka Arie Livne je pozdravio gosta iz Beograda rekavši, da se radi o jednom velikom patrioti.
„Drago mi je da sam upoznao Avrama Izraela. On je moj i vaš prijatelj. Iskoristiću ovu priliku, da vam ispričam i jedan dogadjaj iz mog života. Gospodin Izrael priča o pogublenju Jevreja na području Beograda, a ja sam u Holokaustu koji se provodio u to vrijeme na toj teritoriji izgubio jednu meni dragu osobu. Riječ je o Sonji Kuridž i njenoj porodici koji su bili izbjeglice iz Ukrajine. Iz perioda boljševičke revolucije. Nastanili su se u Novom Sadu, ali nisu imali madjarsko državljanstvo. Odveli su ih, kao i mnoge Jevreje, u Zemun i ubili. To je moja priča o tom nesretnom periodu za jevrejski i srpski narod koji ne smijemo zaboraviti nikada i oprostiti onima koji su nam to učinili. “

 

U JKC "Arie Livne" će 18.10.2017.godine, u 19 sati biti premijerno prikazan dokumentarni film "Kalemegdanski kadiš".
Film je snimljen po scenariju Lavinije Devenport, u režiji Miodraga Ćertića. Govori o izgubljenoj mladosti generacija beogradskih Jevreja dvadesetih i tridesetih godina prošlog vijeka. Lavinija Devenport je i jedan od koproducenata filma, a priča prati sudbinu džez orkestra "Miki džez", koji je 1928. godine prvi ovaj muzički pravac donio u Beograd. Svi članovi tog muzičkog sastava bili su Jevreji i svi su stradali u holokaustu, osim jednog koji je uspio da preživi. Kao sagovornici u filmu učestvuju Vojislav Bubiša Simić, Miki Manojlović, istoričari prof. Krinka Vidaković i prof.dr Slobodan Marković, Avram Izrael i mnogi drugi.

ULAZ JE SLOBODAN!

HAG SUKOT SAMEH

Petog oktobra 2017. godine su članovi Jevrejske opštine Banja Luka, predstavnici Jevrejskog kulturnog centra „Arie Livne“ proslavili Sukot, jevrejski, starozavjetni, hodočasni praznik koji se obilježava u jesen (petnaestog dana mjeseca Tišrija – septembar/oktobar). Svečanoj večeri su prisustvovali i članovi Jevrejske opštine Beograd, predstavnici Društva srpsko-jevrejskog prijateljstva te zvanice iz javnog, kulturnog života grada. Predsjednik Jevrejske opštine Banja Luka Arie Livne je prigodnim govorom čestitao praznik svojim sunarodnicima te zahvalio gostima na dolasku.


sukkot themeSukot je starozavjetni jevrejski praznik koji se obilježava u jesen, petnaestog dana mjeseca Tišrija (septembar-oktobar). Traje osam dana i jedan je od tri velika hodočasna praznika ( uz Praznik beskvasnih hljebova i Praznik sedmica) tokom kojih se Jevreji sjećaju biblijskog putovanja prema obećanoj zemlji. Po svom porijeklu je Sukot poljoprivredna svečanost, pa se naziva i Praznik žetve.
Sukot dozlovno znači sjenica-improvizovana kućica od pruća. Suka je koliba koja se gradi pored kuće u kojoj se jede, spava u toku praznika Sukota. Zidovi suka mogu biti napravljeni od drveta, kartona, kamena ili cigli. Ono što je bitno je, da suka ne smije biti pokrivena crijepom, lesonitom ili najlonom već granjem, drvenim letvama, trskom ili hasurama i to tako, da se kroz iste može vidjeti nebo. Najčešće se stavljaju palmine grane. U toku Sukota se sav život odvija u suka, a u pravu kuću se ulazi poslom i privremeno. Zato se ćilimi, slike, vaze i drugi ukrasi prenose u suka. SukotObičaj vezan za praznik je, da treba napraviti svežanj od četiri dijela (lulav-palmin list), (etrog-jedna vrsta cistrusa), (hadasim-tri grančice mirte) i ( aravot-tri grančice vrbe). Grančice mirte i vrbe se vezuju zajedno, a lulav se drži u drugoj ruci. Šake se drže skupljene pri mahanju. U sinagogi se maše sa četiri biljne vrste na četiri strane svijeta. Započinje se mahati u pravcu Jerusalema.
Osmi dan Sukota se naziva „ Šemini aceret“, a sledeći dan u dijaspori se slavi kao „ Simhat Tora“, jer se u vrijeme jutarnje molitve čita poslednji dio iz Tore u knjizi Dvarim i prvo poglavlje knjige Berešit.

 

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008
  • 009
  • 010
  • 011
  • 012
  • 013
  • 014
  • 015
  • 016
  • 017
  • 018
  • 019

 

Strana 4 od 12